Mijn moeder kreeg de diagnose Alzheimer toen ze 65 was. Ze heeft ruim 13 jaar met de ziekte geleefd.

De laatste jaren nam ik foto's van haar leefomgeving. Van dingen in haar kleine leven die me opvielen, die soms wat absurdistisch aandeden, van gewone dagelijkse dingen die vrolijk maakten  of ontroerden.

De kamers die je ziet zijn haar slaapkamer en de snoezel- en reminiscentiekamer van het zorgcentrum. Het is er altijd zeven uur, en ingericht zoals mijn oma's huiskamer. Er zijn bubbelmachines en licht- en geluidseffecten. Het is er ook heerlijk rustig. Ik vond het daar leuker dan mijn moeder, ze sliep op het laatst veel. Ik kreeg nog steeds heel af en toe een glimlach. Daar werd ik blij van.