Verhalen zijn zo oud als de mensheid. Verhalen maken een belangrijk deel uit van onze identiteit en geven een verklaring voor de afkomst van die identiteit. We geven door middel van vertellingen een invulling aan onzekere factoren en onverklaarbare fenomenen. Het is ook een manier van avonturen beleven zonder er aan deel te nemen.

We zijn nog steeds dol op verhalen, onze media gonzen ervan. We houden van een goed verhaal, of het nou waar is of niet.

Onze oudste verhalen zijn die over onze oorsprong, waar we vandaan komen, en waar we naartoe gaan. Onderwereld, hiernamaals, reïncarnatie of niets. Zaken die we onmogelijk kunnen weten of, -zo je wilt-, niet met zekerheid kunnen zeggen, zijn dankbare onderwerpen om over te speculeren en fantaseren.

Iedere religie of mythologie heeft dit soort vertellingen, vaak met veel overeenkomsten, denk aan de  ommuurde paradijselijke tuin.
Landschappen uit de onderwereld hebben vaak bepaalde eigenschappen en (on)hebbelijkheden. De invullingen ervan vind ik creatief en vermakelijk, als sprookjes voor volwassenen. Tegelijkertijd vind ik het idee van voortbestaan en de metaforen mooi ,-het oversteken van een rivier als reis-, en troostend. De verhalen zijn een rijke bron van de mythische kijk op een moeilijk te bevatten fenomeen: het besef sterfelijk te zijn.

Mijn Hadesproject laat een selectie van verhalen uit de onderwereld zien. De selectie is soms random, gebaseerd op de unieke eigenschappen en verschillen, soms gecatalogiseerd zoals de verhalen van de vijf grootste godsdiensten. Random omdat er niet één onderwereldverhaal is, ook religies zijn onderhevig aan mode, en als kunstenaar neem ik de vrijheid om de meest aansprekende te kiezen. Voor mijn schilderijen heb ik gekozen voor een verhalende weergave, zoals de westerse schilderstraditie bijbelse voorstellingen weergeeft. Evenals de allegorieën die nog steeds in de katholieke kerken te zien zijn. Als een stripboek voor ongeletterden.

Het project is meerjarig, ik noem het een project, als werktitel, gezien de langlopende onderwerpkeuze. Het is geen project in de klassieke betekenis van het woord, er is geen vooraf bepaald resultaat of eindpunt in tijd. Het begin van het project behelst de Griekse onderwereld. Een duistere wereld met moerassen, velden en rivieren. Twee van deze onderwereldrivieren zijn de Lethe en Mnemosyne.

Als je drinkt van de Lethe zul je je voormalige leven vergeten, bij de Mnemosyne zul je je leven juist herinneren. Het idee van keuze vind ik sympathiek, deze rivieren vormen dan ook het onderwerp van een reeks werken waarbij ik me zowel onder- als boven het wateroppervlak begeef.